"Σε στυλ...να μην ξεχνιόμαστε"

"Είναι θέμα φαντασίας και κατάχρηση εξουσίας η αγάπη σου
γιατί πρόσωπα έχει χίλια και το αίνιγμα στα χείλια το φαρμάκι σου
Σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε βλεπόμαστε φιλιόμαστε
αγαπιόμαστε σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε
Σε στυλ να μην ξεχίόμαστε αγάπη μου βρισκόμαστε
αποχωριζόμαστε σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε
Έλα μες τη νύχτα χάρε κι όσο αίμα έχω πάρε στο καμάκι σου
μ'αγαπάει δε μ'αγαπάει φυλλαράκι είμαι και πάει στο σοκάκι σου"

"Το τελευταίο βράδυ μου...."

Last night alone.Αύριο έρχεται η οικογένεια μετά από ένα μήνα σχεδόν.Αντί να βγω έξω αυτό το βράδυ έκατσα σπίτι και απόλαυσα τη μοναξιά μου.Αφού έφυγαν οι επισκέψεις πήρα θέση στο διπλό κρεβάτι των γονιών που είχα συνηθίσει για τα καλά αυτόν τον καιρό.Απολαμβάνοντας την αίσθηση του δε με βλέπει κανείς έμεινα με το βρακί και το φανελάκι και έλιωσα στα dvd.Και ναι...κυρίες και κύριοι είμαι ένοχη.Έβλεπα sex and the city.Και όχι δωρεάν αλλά πλήρωσα γι'αυτό στο video club.Μετά από τρία επεισόδια θυμήθηκα ότι έχω να σιδερώσω.Οπότε τα υπόλοιπα τα είδα σιδερώνοντας και καπνίζοντας.
Αφού δεν υπάρχει κανείς να ξυπνήσω στο σπίτι...ας κάνω κι ένα μπάνιο 3 η ώρα τη νύχτα.Και με μουσική και με χαμηλό φως.Και με ανοιχτή κουρτίνα..ας πέσουν τα νερά έξω,ποιος θα γκρινιάξει?Και φυσικά δε θα τρέξω γρήγορα από το μπάνιο στο δωμάτιο τυλιγμένη με την πετσέτα.Θα πάω με το πάσο μου και όπως θέλω.Και τις κρεμούλες μου θα βάλω και τα μαλλιά μου θα χτενίσω γεμίζοντας τον κόσμο τρίχες χωρίς πάλι να μιλήσει κανείς.Και ναι λοιπόν...μοναδική αίσθηση χαλάρωσης κι ηρεμίας.Χωρίς να χρειάζεται να κλείσεις την πόρτα του δωματίου γιατί εσύ δεν θες να κοιμηθείς ενώ οι άλλοι θέλουν.Χωρίς τον ήχο της τηλεόρασης της μικρής.Χωρίς το ροχαλητό του μπαμπά και χωρίς τη μεταμεσονύχτια γκρίνια της μαμάς.That's reallyyy good :-)

"ένα μωρό κλαίει...στο Βερολίνο"

Ένας γνήσιος bonviver.Γιος βουλευτή.Ανολοκλήρωτες σπουδές στη Νομική.Ζωή στο εξωτερικό και μόνο από νεαρή ηλικία.Επιχειρήσεις.Χρήμα.Πολύ χρήμα.Ζωή σπάταλη σε καζίνο,εστιατόρια,ξενοδοχεία.Γυναίκες πολλές.Οι περισσότερες ξένες.Χρήματα που ξοδεύτηκαν για γυναίκες.Τα χρόνια περνούσαν.Η οικογένεια που απομακρυνόταν.Οι αδερφές στην άλλη άκρη του κόσμου.Όλα τα αδέρφια άπομακρυσμένα.Οι γονείς νεκροί πια.Η περιουσία μεγάλη.Κατάφερε να φαγωθεί σε χρόνο dt.Τα χρόνια περνούσαν.Στα γεράματα χρεωμένος.Δανεικά από φίλους.Δουλειές για μεροκάματο.Ο χωρισμός που έμεινε κρυφός για 8 χρόνια.8 χρόνια υποκρισίας.Δειλία να το παραδεχτεί.Τα χρόνια περνούσαν.Ο καρκίνος εμφανίστηκε.Αυτός μόνος.Δίπλα του ο πατέρας μου.Τον φρόντισε σαν να ήταν γιος-πατέρας.Τα τελευταία χρόνια που με θυμάμαι πήγαινα πάνω για να δω τον "παππού" μου.Έτσι τον ένιωθα.Τα χρόνια περνούσαν.Ο καρκίνος εξαπλωνόταν.Οι μέρες τελείωναν.Ο πατέρας μου τον έφερε με δική του ευθύνη στην πατρίδα.Θα ήταν πιο εύκολο να τελειώσει εδώ.Να κηθευτεί στη Δράμα όπου μεγάλωσε.Είχε ζήσει ζωή σαν κινηματογραφική ταινία.Του είχε μείνει...τίποτα.Και κανείς.Πού πήγαν οι δόξες,τα μεγαλεία,οι συντροφιές?
Μέσα στις παραισθήσεις των τελευταίων μηνών από τους όγκους στο κεφάλι ψιθύρισε σε μια ανηψιά του (που εμφανίστηκε να περιθάλψει τον άγνωστο ως τότε θείο της ποντάροντας στο ότι όλο και "κάτι" θα έχει μείνει από τα παλιά) "Ένα μωρό κλαίει" "Τι μωρό θείε?δεν ακούω τίποτα..." "Όχι εδώ...Στο Βερολίνο.."
Αναφέροντας το περιστατικό στους δικούς μου θυμήθηκε η μητέρα μου κάτι που της είχε πει χρόνια πριν σε ένα καφέ.Όταν έμενε στο Βερολίνο ήταν για μερικά χρόνια με μιά Γερμανίδα.Αυτή έμεινε έγκυος.Αυτός έφυγε.Αυτή γέννησε ένα γιο.Ήταν ο γιος του.Ένα παιδί που δε γνώρισε ποτέ.Δεν θέλησε ποτέ να το γνωρίσει.Θα είναι γύρω στα 30 τώρα.Χτες έχασε τον πατέρα του,αν επιτρέπεται να τον λέμε έτσι.Έναν πατέρα που πιθανώς να μη γνωρίζει καν ότι υπάρχει.Και που αν γνωρίζει δε θέλησε ποτέ να γνωρίσει.Είχε μάθει δεν ξέρω από που ότι ο γιος του έγινε δικηγόρος.Τι άνθρωπος είναι αυτός που δεν αποζητά το παιδί του?Που δεν αγωνιά γι'αυτό?Δεν ξέρω....Εγώ δεν γνώρισα αυτόν πάντως.Εγώ γνώρισα έναν άνθρωπο που ήξερε να αγαπά.
Καλό ταξίδι κύριε Σπύρο.Πριν έναμιση μήνα έχασα το φυσικό παππού μου.Χτες έχασα τον "παππού" που είχα τα τελευταία 10 καλοκαίρια της ζωής μου.Σαν χτες μου φαίνεται που με είχατε παέι πέρσι το χειμώνα στο ιταλικό να φάμε οι δυό μας όταν ο πατέρας μου είχε αποκλειστεί στη Σλοβενία και με συστήνατε σαν εγγονή σας.Αυτήν την εικόνα θα κρατήσω κι όχι αυτή των τελευταίων μηνών.Μπορεί να μην αναγνωρίζατε το χώρο και τα πρόσωπα γύρω σας άλλα όταν ήρθα τελευταία και σας είδα μου είπατε "Η ψωμού!Ακόμη και τα μακαρόνια τα τρώει με ψωμί!".